Sta op

Opstaan, wat is dat eigenlijk? Wanneer doe je het? Hoe vaak kun je het doen? Is opstaan enkel het moment dat je van liggen/zitten naar een staande positie gaat? Is één keer opstaan voldoende? Hoe lang moet je blijven opstaan? Is opstaan overdrachtelijk? Sta je op voor iemand in de bus? Sta je op uit eerbied, uit respect? Hoe werkt opstaan eigenlijk? Wanneer mag je weer gaan zitten?

Zo maar een paar vragen die vanmorgen door mijn hoofd schoten. Natuurlijk, opstaan doe je als het goed is elke dag. Dekens van je af, schrikken dat het nog koud en vroeg is, douchen, tanden poetsen, kleren aan, dat soort werk. Toch geloof ik dat het hier over een ander opstaan moet gaan.

Opstaan tegen kanker, dat is wat we vanavond gaan doen. Maar hoe werkt dat opstaan eigenlijk? Wanneer mag je weer gaan zitten? Als kanker niet meer bestaat? Als er geen mensen meer dood gaan? Als alle behandelingen slagen? Waarom blijven we niet gewoon staan?

Opstaan, tja, kun je je dan ook verslapen? Ik denk van wel. Je hebt je verslapen als je vandaag pas opstaat tegen kanker. Niet dat het te laat is om op te staan, maar dat je kostbare tijd hebt gemist is zeker. Tijd waarin de behandelingen beter zijn geworden; tijd waarin er steeds meer mensen beter worden; tijd waarin artsen en onderzoekers hun stinkende best hebben gedaan om meer te genezen; tijd waarin verpleegkundigen gezorgd hebben voor de zieken; tijd waarin steeds meer kankerpatiënten kiezen om de regie in eigen hand te houden; tijd waarin mensen kanker als een gelijkwaardige vijand in de ogen zijn gaan kijken.

Toch is opstaan tegen iets gek. 'Op' en 'tegen' lijken tegengestelde zaken. waarom staan we niet 'vóór'? Ergens vóór staan in de zin van een barricade. Ergens vóór staan als onneembare vesting.

En als je wekker nu pas afgaat. Sta dan op voor kwaliteit van leven. Sta dan op voor de inloophuizen. Sta op voor voor psycho-sociale hulp en sta op voor een goed gesprek. Sta op voor sportieve revalidatie!

Opstaan is goed, opstaan is fantastisch. Maar blijven staan is beter! Sta!

Sta vóór kanker! Sta ervoor met je ogen op gelijke hoogte. Sta voor kanker met je medische kennis. Sta voor kanker met je knaken. Sta voor kanker met een strijdbijl. Sta voor kanker met een zachte hand van zorg. Sta voor kanker met sport en een gezonde leefstijl. Sta voor de kankerpatienten van nú!

Per jaar krijgen 95.000 mensen kanker. Natuurlijk zijn dat er 95.000 te veel. 22.500 van deze kankerpatienten geeft aan tijdens de behandelingen te willen (blijven) sporten/revalideren en de rest van hen wil na de behandeling sportief werken aan kwaliteit van leven.

Voor al deze 95.000 mensen sta ik. Mijn rug recht, mijn fiets onder mijn kont; mijn hardloopschoenen onder de voeten; in mijn werk. Ik sta voor kanker.

Sportieve groeten,

Thomas Zijlma