maandag 23 november 2009

3 juni 2010

Familie en Vrienden,

Een klein stukje uit ’37 Nietjes’
Eigenlijk wilde ik helemaal niet over de finish. Ik wilde voor altijd in deze wolk blijven, samen met mijn beste vriend. Voor altijd blijven fietsen in de wetenschap dat boven op de berg de mensen van wie ik hield op me stonden te wachten. Dat de kaart van mijn zus die ik de hele dag op mijn rug droeg mij voor altijd zou duwen, dat mijn broer me net als tijdens de vijfde klim voor altijd zou blijven aanmoedigen. Dat mijn ouders en mijn zusje voor altijd boven op me zouden wachten in het vertrouwen dat ik elk moment de bocht om kon komen. Ik wilde dat ik nooit meer afscheid hoefde te nemen van het gelukzalige gevoel daar op die dag, op die berg, in die bocht.

Het laatste stuk, het nieuwe asfalt, de tranen die me al de hele dag achter de ogen prikten, vielen niet meer op in de miezerregen. De pijn van twaalf uur op een minuscuul zadel zitten voelde ik allang niet meer, ik was alleen met mijn berg.
Daar was de streep. Eindelijk. En iedereen was er. Net als op 5 mei 2001, de dag dat ik te horen kreeg dat ik een agressieve vorm van uitgezaaide zaadbalkanker had.


Op 3 juni 2010 zal ik voor de derde keer deelnemer aan het evenement Alpe d’HuZes. Ik ben ermee vergroeid, de berg is van mij geworden en de overtuiging om iets voor iemand anders te doen, is alleen maar sterker geworden. Het geeft een geweldig gevoel, mijn sterke lichaam in te zetten voor mensen die dat niet kunnen.
De 21 bochten met het stijgingspercentage van 9% staan in mijn DNA gegrift. Ik droom erover, weet elke grasspriet langs de kant en elke oneffenheid in de bocht te herkennen. Een ook dit jaar wil ik jullie daar heel graag bij hebben.
Ik heb jullie nodig. Althans, de kankerpatiënten voor wie dit evenement bedoeld is, hebben jullie nodig. Het geld dat jullie doneren zal ik op mijn ‘bagagedrager’ mee naar boven nemen. De reis zal daardoor steeds een beetje lichter worden.

De plannen van Alpe D’HuZes zijn concreet. Inmiddels is er met alle giften een grote revalidatiestudie opgestart A-Care (Alpe d’HuZes Cancer Rehabilitationprogram)
Ten tweede is er een nieuw aangestelde hoogleraar betaald die werkzaam is aan de VU. Irma Verdonck bekleed het bijzonder hoogleraarschap ‘leven met kanker’ en onderzoekt wat er in de levens van mensen gebeurd die de diagnose kanker krijgen.
Het laatste speerpunt, en daar gaat het werkelijk om. Wij vechten voor 24-uursdiagnostiek én kanker van een dodelijke ziekte veranderen in een chronische ziekte. Zo sterf je binnen tien jaar niet meer áán kanker, meer mét kanker.

Doneren kan op twee manieren. Bekijken mijn actie-pagina op http://deelnemers.opgevenisgeenoptie.nl/acties/thomaszijlma/individueel/ en klik daarna op ‘Steun mij’ óf onderaan de pagina op ‘Doneer’. Via Ideal kun je dan heel simpel je bijdrage leveren aan de strijd die daarmee ook de jouwe wordt. Het bedrag wordt meteen verwerkt en bijgeschreven.
Ben je niet in de mogelijk via Ideal te doneren, maak dan je bedrag over naar mij: 7901683, T.B. Zijlma te Amsterdam, onder vermelding Donatie Alpe d’HuZes. Ik zorg er dan meteen voor dat het bedrag op mijn conto wordt bijgeschreven.

De laatste inspanning. Mijn armen in de hemel. Samen met Tamas volbracht ik de zesde beklimming. Mijn lieve vader en moeder stonden me daar boven op te wachten. Ze lachten met tranen van blijdschap in hun ogen toen ze mij over de eindstreep zagen komen.
Terwijl mijn juichende armen die van mijn ouders en mijn zusjes omstrengelden, zag ik Sarah. Ze veegde met haar sjaal een traan van haar wang toen ik naar haar toe ging. Nadat ik haar een zoen op haar mond had gegeven stapte ik van mijn fiets af.

Zelfs als ik gigantisch aan het afzien was, lukte het om onmetelijk gelukkig te zijn.


Helpen jullie mee anderen ook dit gelukkige gevoel te geven. Het is een eer jullie bijdrage keer op keer naar boven te fietsen.

Hartelijke groet,

Thomas Zijlma
thomas.zijlma@gmail.com

Heb je een geweldig idee over sponsoring? Bel of mail me gerust. Mijn e-mailadres en telefoonnummer mogen voor Alpe d’HuZes aan een ieder worden uitgedeeld. Duplicaten van deze brief mogen zonder enige vorm van straf worden rondgestuurd.

1 opmerking:

Anoniem zei

Beste Thomas,

Ik ben een schoonzus van Czes Blotnicki.Ben pas terug van vakantie. Ik ben nooit van die "zware boeken" lezen op vakantie, maar toch bij mn zus jouw boek meegenomen. Ik had wel schrik om erin te beginnen, maar toch maar t boek gepakt. In één adem het boek uitgelezen. Ik kon er niet los van komen, ik wilde het gelijk uitlezen. Wat een "mooi"boek. Zoals je weergeeft wat er in je gedachten omging. Nu pas begrijp ik wat er in Czes om ging. Dat moet ongeveer hetzelfde geweest zijn.Czes was geen prater, wilde niet over zijn ziekte praten of over de dood. Voor buitenstaanders, ook voor zijn gezin, heel moeilijk om mee om te gaan. Door het lezen van jouw boek ging ik dingen begrijpen. Ik heb t gelezen met een lach en een traan. Een traan om de dingen die je hebt moeten doorstaan, een lach omdat je heel veel dingen humoristies verteld. Ik zie dat je 20 december naar Oosterhout komt, ik ben er!!!!Ik wens je heel veel geluk, liefde en gezondheid toe

Nicole