Amstel Gold Race en nog meer kilometers maken

Beste lezers,

Wie denkt dat het een peulenschil is om op één dag 250 kilometer door de Limburgse heuvels te fietsen, heeft gelijk! het motto opgevenisgeenoptie brengt je overal.
Van vorig jaar kan ik me herinneren dat het de hele dag koud was, dat de heuvels er onbarmhartig bijlagen en dat het parcours was volgestampt met krukken en kneuzen die nog maar zelden een racefiets van dichtbij hebben aanschouwd. Sterker nog, er waren er velen die op die natte dag in april, voor het eerst het knoestige zadel onder de billen voelde stuiteren.
Deze keer was de voorbereiding beter. Niet alleen heb ik harder getraind, maar ook wist ik precies wat me te wachten stond. De eerste 130 km raffelden Klaas Veenbaas, de locomotief van Alpe D'HuZes, Menno van Winden de man die geen introductie behoeft en ik in hoog tempo af. De zon, flauwtjes aanwezig, bracht enige verwarming in het mistige Limburg. Mijn kilometerteller werkte niet dus daar had ik ook geen omkijken naar.
Bij de derde ravitailleringspost ging het mis. Het eten dat ik in grote hoeveelheden voor deze tocht in mijn maag had gepropt vormde een harde bal die niet verder werd gestuuwd richting de darmen. Gevolg: maagpijn, buikpijn, misselijkheid, gasvorming. Dat laatste was mijn enige wapen om medefietsers op afstand te houden, maar ook dat mocht niet baten.
Rustig aan dan maar. En verdomd, 40km later ging het weer. Dramatisch ver weggezakt in het deelnemersveld, toch nog een van de beste kornuiten tegen het lijf gefietst. Erwin van der Heijden "de doorzetter met tractus iliotibialis" (ontstoken peesblad aan de rachter knie). Samen trotseerden we de finale van de Amstel Gold Race; inmiddels niet zo Gold meer omdat het regende en koud geworden was. Kruisberg, Eyserbosweg, Huls, Bergseweg, Fromberg, Keutenberg en Cauberg. Ik was na 180 km volledig hersteld! Mijn eten was op de plek gekomen waar het hoorde, mijn benen voelden weer krachtig en lachend passeerde ik de meest listige obstakels van de race.
Achteraf: geen centje pijn.

Deze week stond in het teken van de benen losjes laten draaien en nog één keer een flinke klap erop te geven alvorens ik dit weekend weer afreis naar Limburg om deel te nemen aan de heuveltocht Klimmen - Banneux - Klimmen. Twee weken lekker doorfietsen en dan de finale van het trainingswerk van 2009: 5 dagen mijzelf afbeulen in de Vogezen.

De sponsoring is een beetje minder hard gaan lopen en dus... verwacht nog een offensief voordat het echte werk gaat beginnen in de Franse Alpen!

Hartelijke groet,

Thomas Zijlma
nr 16