Het grote aftellen

Beste Lezers

Ik kan me nog goed voor de geest halen hoe ik vorig jaar voor de televisie de eerste beelden van Alpe D'huzes voorbij zag komen. Het was een zonnige dag en daar was het in eens: "Alpe D'huzes is een actie waarbij 77 wielrenners en 9 teams op één dag maar liefst 6 keer de Alpe D'Huez willen beklimmen om daarmee geld bij elkaar te fietsen voor KWF kankerbestrijding", klonk het van RTL4. Met het zwaard van Damocles boven mijn hoofd rende ik naar de computer om meer informatie te zoeken over deze idiote actie.
Natuurlijk was ik van plan om heel goed na te denken over mijn eventuele deelname; ik zou met veel mensen erover gaan praten; ik zou met mijn familie overleggen of het wel verstandig was en ik zou bij mezelf te rade gaan hoe ik mijn deelname in hemels naam zou moeten goedpraten. Op zichzelf was dit pakket aan vragen en overpeinzingen een 5-jarenplan waard maar ergens knaagde het vanaf toen al. Ik hoefde helemaal niet na te denken... na het zien van de eerste beelden stond het als een paal boven mijn inpulsieve water... Ik ga op 5 juni 2008 meedoen aan Alpe D'huzes en zo veel mogelijk geld ophalen voor het KWF en voor mensen die het heel hard nodig hebben!

Op een schitterende rondreis die ik met de trein door Europa maakte vertelde ik al aan mensen die ik ontmoette dat ik 'wielrenner voor het goede doel' zou gaan worden. Ik had nog geen cent ingezameld voor het KWF en mijn toch mooie racefiets zou verre van geschikt zijn om deze bizarre plannen te gaan waarmaken. Ook mijn lichaam was zeker niet klaar voor een dergelijke escapade: toch een kilo of 8 te zwaar, veel te weinig in-het-zadel-zitvlees, geen fietservaring in de bergen en een veel te bourgondische levensstijl zouden het glansrijk behalen van dit waanzinnige doel in de weg liggen.
Vanaf 1 september 2007 moest er een hoop veranderen en ik zou het daarop volgende jaar als een monnik voor dit doel moeten gaan leven. Ik moest veel, enorm veel gaan trainen, ik zou geen bier meer drinken, ik zou op tijd naar bed gaan, gezond en veel gaan eten en op de momenten dat ik niet hoefde te trainen (zoals het een echte wielrenner betaamd) met mijn benen op een stoel gaan zitten.

Het begint er ongeveer 250 dagen en 180 trainingen alle schijn van de krijgen dat ik het vooropgestelde doel zal gaan behalen met 8500km in de benen, zeer specifieke bergervaring, een megamotivatie, heel veel steun van heel veel lieve en genereuze mensen die me gek en bizar vinden en een bedrag van dik 20.000 Euro voor het KWF!!!

Was het in september voor mij zeker nog de vraag of ik het inschrijfbedrag van 2500 Euro zou gaan halen, in november was ik opweg naar de 5000 Euro, even bang dat ik de 10.000 Euro niet zou gaan halen kroop het bedrag gedurende de lentemaanden naar de 15.000 Euro en gisteren kwam ik door een schitterende gift van 'Het PR bureau' (2.500E)over de magische grens van twintigduizend Euro!

Alle secundaire omstandigheden zijn rooskleurig en het geluk lacht mij toe. Toch begint het 14 dagen voor 'de dag der dagen' behoorlijk te kriebelen. De laatste trainingen (van 4,5 uur) en de ploegenpresentatie van 25 mei (komt allen naar het Velodrome in Amsterdam, Sloten) komen heel erg dichtbij. Op internet bekijk ik filmpjes van anderen die de 21 bochten van 'het monster' beklimmen om alle hoekjes weer in herinnering te brengen en 's nacht kan ik steeds moeilijker in slaap komen omdat ik me probeer voor te stellen hoe het zal zijn. Ook om mij heen gebeuren spannende dingen... alles wordt in het werk gesteld om 5 juni 2008 tot ongekende hoogte te stijgen.

Zei ik trouwens net echt 14 dagen? dat is toch 2 weken? Betekent dat dan dat ik nog maar ruim een week in Nederland ben? En betekent dat dan ook dat ik dan alle trainingsarbeid en motivatie die ik in me heb eruit mag gooien? En is het dan ook zo dat alle mensen van wie ik heel veel hou erbij zijn om mij omhoog te schreeuwen? En klopt het dat het waarschijnlijk een van de mooiste dagen van mijn leven zal zijn?

Ja!

Hartelijke groet,

Thomas Zijlma
www.alpe-dhuzes.nl